Auteur : Cormac McCarthy
Gelezen in: Engels
Te lezen op: een winteravond bij de haard
Rating: 
Korte inhoud (van de uitgever)
Een man en zijn zoontje doorkruisen een verzengd Amerikaans landschap, bedekt met de as van een vergane wereld. De man kan zich de tijd ervoor nog herinneren, het jongetje kent alleen dit dode landschap. Het enige wat hun rest is te overleven, en zich vast te houden aan de kostbare brokstukken van hun eigen menselijkheid.
Ik weet niet hoe as smaakt , maar ik kon het me toch inbeelden tijdens het lezen van ‘De weg’. De grauwe resten van een gruwelijke, afgebrande wereld worden gemakkelijk je verbeelding ingeblazen door schrijver McCarthy. Hoewel de auteur zeker geen toonbeeld is van eenvoud in zijn schrijfstijl, zijn de dialogen in dit boek wel meesterlijk simpel. Toch zijn ze daardoor niet saai of onbelangrijk. De gesprekken van vader en zoon zijn de momenten waarop de mensheid in het boek toch nog leeft.
Het kader dat McCarthy creëert rondom de dialogen is ijzingwekkend sober. De meest gruwelijke beelden worden zonder veel toeters of bellen omschreven. De lezer moet zelf het etiket ‘afschuwelijk’ aanbrengen. Ook de verhaallijn is beperkt en zonder veel duiding. Er is niet veel meer dan de wereld in zijn huidige staat en de twee hoofdpersonages. Je moet zelf maar besluiten waarom de wereld veranderd is in een zwart-wit beeld.
Het boek wordt door zijn eenvoud niet eentonig, integendeel. Op sommige momenten las ik het alsof het een thriller van Karin Slaughter was. Maar ‘De weg’ is geen boek om op het strand te lezen. Wanneer ik opkeek van de pagina was mijn wereld ook nog heel even grauw en kil tot ik mezelf uit het landschap van McCarthy kon rukken. Dit boek is een must read als je klaar bent om een erg gruwelijke (fictieve) toekomst in de ogen te kijken. Het zal je de pracht, kleuren en uitbundigheid van je eigen leven laten zien.
